Naming & Shaming in het notariële tuchtrecht

Met de invoering van de nieuwe Wet op het notarisambt van 1999 dient de notaris zich naast openbaar ambtenaar als ondernemer te gedragen. De vrees bestaat dat de kwaliteit van de notariële dienstverlening zal verschralen ten gevolge van de marktgeoriënteerde beroepsuitoefening. Het is dan ook van belang stil te staan bij de vraag hoe verschraling kan worden voorkomen.

De vraag die in deze bijdrage centraal staat is of bij een notariële tuchtrechtelijke uitspraak de naam van de notaris moet worden gepubliceerd. Er wordt gekeken of met naming & shaming als uitgangspunt een positieve impuls kan worden gegeven aan de kwaliteit in het notariaat, daargelaten wat onder die kwaliteit moet worden verstaan. Kan naming & shaming een aanvulling zijn op het notariële tuchtrecht? Maakt onbekend onbemind?